Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Αλλόκοτες φιλίες

Δούλευα τα καλοκαίρια από μικρό παιδί-όχι επειδή μου άρεσε (ποιος πιτσιρικάς του Δημοτικού θα προτιμούσε να κουβαλάει καρπούζια μες στον καύσωνα από το να κάνει βουτιές στο ποτάμι;) , αλλά επειδή μου το επέβαλλε ο πατέρας μου. Θύμωνα, στενοχωριόμουν, αλλά δεν τόλμησα ποτέ να αντιδράσω - μάλλον επειδή στο τέλος της εβδομάδας η σούμα ήταν θετική (1200 δρχ δεν ήταν και λίγα - μάλλον τα αφεντικά το είχαν ταρίφα είτε δούλευες σε σούπερμάρκετ είτε σε μανάβικο).
Όσο περνούσαν τα χρόνια άρχισα μόνος μου να ψάχνομαι και έβρισκα ευκαιρίες με καλύτερα λεφτά σε εστιατόρια όπου το μπουρμπουάρ ήταν το επιπλέον κίνητρο. Αν και το οικογενειακό περιβάλλον δεν βοηθούσε να καταλάβω την έννοια της "αγοράς", της "πιάτσας" που λέμε (ο πατέρας Δ.Υ και η μάνα οικιακά) , αυτές οι ψιλοδουλειές καταλαβαίνω σήμερα πως μου άνοιξαν τα μάτια. Επιπλέον εκεί έκανα και τις γνωριμίες που με βοήθησαν πολύ αργότερα να κάνω τα πρώτα μου βήματα στο επιχειρείν.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν πριν λίγες μέρες συνάντησα κάποιον που δουλέψαμε ένα καλοκαίρι όταν ήμουν 12 σε ένα σουπερμάρκετ. Θυμηθήκαμε ιστορίες 30 χρόνων, φέραμε στο νου μας το μακαρίτη το αφεντικό και αν και δεν βρισκόμαστε συχνά νοιώσαμε ένα δέσιμο σημαντικό. Σκέφτηκα μετά πως αυτό το δέσιμο υπάρχει σχεδόν με όλους που έτυχε να δουλέψουμε μαζί σε ηλικίες απαγορευτικές για τους περισσότερους σήμερα- περισσότερο και από τις "σειρές" του στρατού και από τους συμφοιτητές μου.
Αργότερα που έγινα εγώ αφεντικό αυτές οι σχέσεις με κάνουν πάντα να βλέπω μία κατάσταση στη δουλειά από την πλευρά του υπαλλήλου. Με κάποιους παραμένουμε πολύ καλοί φίλοι , παρότι πήραν τη δικιά τους πορεία στη ζωή - με έναν μάλιστα κουμπαριάσαμε κιόλας.
Πως το είχε πει κάποιος: " Μία φιλία που γεννήθηκε στις επιχειρήσεις , είναι προτιμότερη από μία επιχείρηση που γεννήθηκε από μία φιλία".

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Έκπληξη



Η Σώτη Τριανταφύλλου συγγραφέας του μήνα στα Public! Αυτό κι αν είναι έκπληξη. Ως τώρα το όνομά της έφερνε αποστροφή στους συγγραφικούς "κύκλους". Απαξιωμένη για χρόνια αν και το έργο της περιλαμβάνει ουκ ολίγα (20 τουλάχιστον εκδόσεις) μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων,νουβέλλες.
Η γραφή της είναι άμεση, κοφτή, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς - καμμιά σχέση με την Δημουλίδου ας πούμε που πουλάει τρελλά. Αυτό που ενοχλεί όμως είναι ο δημόσιος λόγος της - αιτία να δεχθεί ακόμη και προπηλακισμούς από "επαναστάτες" που δεν ανέχονται να τους θίγει κάποιος τα ιερά και τα όσια της αριστεράς (τους) και φυσικά να αποκλειστεί από κριτικούς και Τύπο για το έργο της.
Κι όμως η Τριανταφύλλου είναι αυτό που λέμε γένημμα θρέμμα αριστερής οικογένειας , με πατέρα μέλος του ΚΚΕ τα δύσκολα χρόνια και θείο που φυλακίστηκε και βασανίστηκε για τις ιδέες του. Μεγάλωσε σε περιβάλλον όπου η Ανατολική Γερμανία θεωρούνταν πρότυπο Δημοκρατίας και τα προιόντα της ήταν καλύτερης ποιότητας από τα Αμερικάνικα.
Μετά της σπουδές της στην (μεταπολιτευτική...) Πάντειο ζει μια εφηβική εκρηκτική ζωή μέχρι σήμερα. Σπούδασε-ταξίδεψε-δούλεψε στην Αμερική και απέβαλλε έτσι τις προκαταλήψεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Έζησε στην Αφρική και στο Παρίσι, άκουσε μουσικές στις μεγαλύτερες ροκ συναυλίες,διάβασε λογοτεχνία και ποίηση  Απεχθάνεται όλες τις θρησκείες και τα δόγματα και έτσι φυσικά απορρίπτει και τον κομμουνισμό. Έζησε με διάφορες φυλές ανθρώπων και αν μη τι άλλο ξέρει καλύτερα από πολλούς ειδήμονες την έννοια της πολιτισμικότητας.
Οι περισσότεροι από όσους  την ξέρουν στην Ελλάδα θα σου πουν πως είναι νεοφιλελεύθερη ακόμη και ακροδεξιά - έτσι δυστυχώς παρουσιάζει το εγχώριο καταστημένο (τη σιχαίνομαι τη λέξη αλλά εδώ είναι αναγκαία) μία τουλάχιστον αξιόλογη (και ιδιαίτερη)αλλά κυρίως καλλιεργημένη  συγγραφέα-πολίτη του κόσμου (αυτή που κατά δήλωσή της ψήφιζε μέχρι πρόσφατα "Συνασπισμό" γιατί ήταν χρήσιμος τότε).
Η πρόταση του Public είναι ευκαιρία να γνωρίσει το κοινό την τόσο περεξηγημένη Σώτη Τριανταφύλλου. Από τα βιβλία της που έχω διαβάσει ξεχωρίζω το "Εργοστάσιο των μολυβιών" και το "Λίγο από το αίμα σου".

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ανανέωση

Ο Έσρα και η Έσθερ φτάνοντας για διακοπές κάθε χρόνο για μια δεκαετία σχεδόν τώρα , το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε χαμογελώντας είναι τι καινούριο έφτιαξα φέτος διαψεύδοντας τον εαυτό μου για ακόμη μία φορά.
Αναρωτιέμαι πόσες φορές τα τελευταία χρόνια έχω πει "φτάνει ως εδώ" στα επιχειρηματικά μου σχέδια. Έχοντας πατήσει τα 44 σκέφτηκα πολλάκις  πως ήρθε η ώρα απλά να διαχειριστώ σωστά αυτά που έχω δημιουργήσει και να συντηρήσω έτσι το εισόδημά μου.
Βλέπω τριγύρω μου συνομίληκους που χρειάζονται και ψάχνουν την ανανέωση στη ζωή τους - άλλος με ταξίδια,άλλος με βιβλία,άλλος ψάχνοντας χόμπι. Τα έχω δοκιμάσει όλα όμως τίποτε δεν με κάνει πιο φρέσκο από μια καινούρια ιδέα που με την προοπτική να πετύχει ,μου απογειώνει τη διάθεση.
Δεν ξέρω κάποιον στον κύκλο μου που τα τελευταία χρόνια της κρίσης να αύξησε το εισόδημά του. Φυσικά ανήκω και εγώ σε αυτήν την κατηγορία. Αρνούμαι όμως να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου επειδή βγάζω λιγότερα - το κίνητρο να σκεφτώ κάτι που θα με ισορροπήσει οικονομικά δημιουργείται έτσι.
Έχω καταστρώσει τα πλάνα μου για την επόμενη διετία ήδη. Τέσσερα σχέδια - όλα μέτριου ή χαμηλού ρίσκου, με λίγο κεφάλαιο ,επένδυση σε σωστούς συνεργάτες και πίστη στη διάρκεια τους (ποτέ δεν έχω κάνει "αρπαχτές" εξάλλου).
Από την εικοσαετή εμπειρία μου ξέρω πως είναι δύσκολο πράγμα να "διαβάσεις" την αγορά - μια μικρή λεπτομέρεια που δεν σχεδίασες σωστά μπορεί να κάνει ένα πλάνο να καταρεύσει (την έχω πατήσει δύο φορές εξάλλου).
Ξέρω μέσα μου πως έτσι θα είμαι μια ζωή. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου συνταξιούχο να περιμένει στη σιγουριά του γκισέ κάθε πρώτη του μηνός - θα είναι σαν να έχω σηκώσει λευκή σημαία.
Εξάλλου στα γεράματα θα χρειάζομαι περισσότερη ανανέωση έτσι δεν είναι;


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Kυριακές της ζωής μου

Εκκλησία,βαρεμάρα,αντίδωρο,παππούς στο σπίτι,μασίνα,κρέας με πατάτες,μυρωδιές,
Πάστα στον Κοκοβέ,Ανδρέας,μικρόφωνο στα γήπεδα,Σαρελάκος,Χατζηπαναγής,
Αθλητική Κυριακή,
Ντιούκς,Panini,ξαδέρφια,ποδήλατο,ξύλο,playmobil στα γειτονόπουλα,Αθλητική Ηχώ,
τσόντες,Βέρν,Πίνδος,χώμα,ραδιόφωνο,ΠΡΟΠΟ,Amstrad6128,Γιώργος,ποτάμι,
μπάνιο,Iron Maiden,θείες στο σπίτι,
διάβασμα,νεύρα,σκίρτημα,μοναξιά,
Ύπνος,hangover,σεξ,μπύρες,Φίλαθλος,Beverly Hills,γλυκά,σεξ,θάλασσα,Καλογριά,Prince,Πουκεβίλ,mr.Burger,μακαρόνια,ΠλατείαΌλγας,θεία Κούλα
Κατερίνη,παραλία,Καυτατζόγλειο,κοπάνα,χακί,Κοζάνη,Φούντας,Βελβεντό,Hondacivic,ύπνος,ύπνος,μπάσκετ,άρβυλα,φραπέ
Δουλειά,άγχος,καφέδες,νεύρα,λεφτά,ξενύχτι,κόσμος
ΔΈθνική,οικογένεια,σπίτι,Κόνιτσα,5χ5,Μαρίνος,
Κυριακή


Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ηθοποιοί πελάτες

Ένα από τα οφέλη της δουλειάς μου που μου πρόσφερε τα 20 περίπου χρόνια που ασχολούμαι με το ξενοδοχείο μου, είναι να διαβάζω τους χαρακτήρες των ανθρώπων. Φυσικά είναι δύσκολο μέσα σε 2-3 μέρες που συναναστρέφεσαι με κάποιον να τον καταλάβεις πραγματικά, όμως εκεί είναι το μυστικό - σπάνια κάποιος σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα (ειδικά σε διακοπές) να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο.
Περισσότερο νοιώθω πως έχω να κάνω με ηθοποιούς παρά με πελάτες. Έρχονται να παίξουν για 2-3 μέρες το ρόλο τους και φεύγουν. Πρέπει να είναι καλοί γονείς,καλοί σύζυγοι, καλοί κουμπάροι,αγαπημένες φιλενάδες,θερμοί εραστές,ακόμη και υγιείς αν είναι άρρωστοι. Όλοι ξέρω πως υποκρίνονται. Μόνο τα παιδιά λένε την αλήθεια και αυτά γιατί τώρα μαθαίνουν από τους μεγάλους πως να την κρύβουν.
Ένας συνταξιούχος αεροπόρος ερχόταν με τη γυναίκα του για πάνω από 10 χρόνια - από ένα σημείο και μετά μπορεί και 2-3 φορές το χρόνο. Στην αρχή νόμισα πως του άρεσε απλά το μέρος και εγώ ως άνθρωπος - ήταν τόσο διαχυτικός και φιλικός όμως που έφτανε στα όρια της καταπίεσης. Αποδείχθηκε πως ήταν απλά μόνος σε μια μεγάλη πόλη, χωρίς παρέες και φίλους και εκλειπαρούσε ουσιαστικά ταξιδεύοντας εδώ για λίγη συντροφιά. Η ρήξη μεταξύ μας - από μέρους του φυσικά - ήρθε για ασήμαντη αφορμή.
Ο βασικός κανόνας είναι να μην πιστεύεις αυτό που βλέπεις. Οι προσδοκίες των ζευγαριών - κυρίως- πως σε ένα Σαββατοκύριακο θα σβήσουν τα προβλήματά τους, αποδεικνύονται μεγαλοπρεπείς ψευδαισθήσεις - το βλέπω πλέον εύκολα στο
βλέμμα τους κατά την αναχώρηση, το έβλεπα και στις στιγμές σιωπής και αμηχανίας που τους ξέφευγαν κατά τη διαμονή τους.
Κάπου κάπου κάποιος αποκαλύπτει μόνος τις σκέψεις του - πίνοντας δυό ποτηράκια παραπάνω και ξέροντας πως δεν θα με ξαναδεί ποτέ για να κινδυνεύσει να διαδοθεί το μυστικό (πάντως αυτό μου έχει τύχει και σε μένα - θυμάμαι πριν χρόνια να λέω τον πόνο μου σε έναν ταξιτζή στην Αθήνα που ούτε με ήξερε ούτε θα με ξανάβλεπε).
Και φυσικά το ερώτημα είναι ένα: Ελευθερία σκέψεων,συναισθημάτων με κίνδυνο την μοναξιά και την απομόνωση ή (ελεγχόμενη;) υποκρισία και συμβιβασμός με κέρδος την κοινωνικότητα;


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Συγκρίνοντας δύο ίδιες πόλεις

Στην Κόνιτσα ζουν περίπου 3000 άτομα. Το περιβάλλον εδώ είναι ιδανικό για να ισχυριστείς πως μπορείς να περάσεις μια ζωή κοντά στη φύση, χωρίς πολύ άγχος, σε ένα ήσυχο περιβάλλον. Έχουμε απ΄όλα εξάλλου - βουνά ,ποτάμια,καθαρή ατμόσφαιρα, όχι ακραίες θερμοκρασίες, πολύ ήλιο και αρκετές βροχές και τόσα χιόνια ώστε να μην γίνονται και ενοχλητικά. Κάτι πολύ σημαντικό λείπει όμως και οι περισσότεροι ζουν καταθλιπτικά - ίσως στα όρια της μιζέριας.

Το τελευταίο μου ταξίδι ήταν στη Βόρεια Νορβηγία - 3 μέρες τις πέρασα στα νησιά Λοφότεν και την μεγαλύτερη πόλη τους το Svolvaer με πληθυσμό περίπου σαν την Κόνιτσα. Οι θερμοκρασίες εκεί ήταν μονίμως κάτω από το μηδέν -πήγα τον Ιανουάριο- , ξημέρωνε γύρω στις 10 και νύχτωνε στις 3 το μεσημέρι με ένα αμυδρό φως την "ημέρα". Οι δρόμοι παγωμένοι , ο αέρας κρύος και είτε θα χιόνιζε είτε θα έβρεχε έντονα χωρίς ουσιαστικά να μπορείς να κυκλοφορήσεις.
Η πρώτη σκέψη που κάνεις είναι πως μόνο παλαβοί θα μπορούσαν να ζουν μόνιμα εκεί. Κι όμως! Δεν υπήρχε άνθρωπος να δυσανασχετήσει με όλα αυτά - όλοι ήταν χαρούμενοι και θα τολμούσα να πω ευτυχισμένοι.

Η απάντηση διαπίστωσα πως ήταν απλή : ήταν όλοι αν όχι πλούσιοι ,τουλάχιστον ευκατάστατοι. Στο Svolvaer ο κόσμος ασχολείται με το ψάρεμα κυρίως μπακαλιάρου αλλά δεν μένει εκεί. Υπάρχει εργοστάσιο που επεξεργάζεται τα ψάρια και τα τυποποιεί για την προώθηση σε σημεία πώλησης σε όλο τον κόσμο μαζί με παράγωγά τους (μουρουνέλαιο κλπ). Επίσης στην πόλη λειτουργεί ναυπηγείο για μεγάλα πλοία που έρχονται από όλη τη χώρα για επισκευές. Τέλος ο τουρισμός εκμεταλεύεται στο έπακρο το φυσικό περιβάλλον με αποτέλεσμα να λειτουργούν μερικές μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και παραπλήσιες δραστηριότητες (εταιρείες ξενάγησης,καφέ, εστιατόρια κλπ).
Το αποτέλεσμα προφανές : μεγάλο εισόδημα για όλους τους κατοίκους που τους επιτρέπει να ζουν μια άνετη ζωή με καλά αυτοκίνητα,μεγάλα σπίτια ,ταξίδια και γενικά να καλύπτουν τα μειονεκτήματα της πόλης τους με αυτό που λέμε "καταναλωτισμό".

Η σύγκριση με την πόλη μου μόνο θλίψη και αγανάκτηση μου έφερε. Φτιάξαμε μια πόλη συνταξιούχων που μαραζώνει κάθε μέρα, με νέους χωρίς όρεξη για δημιουργία, με όνειρα που περιορίζονται σε μια θεσούλα στο Δημόσιο. Σε μια πόλη που όπως μου είχε πει κάποτε ένας Ολλανδός είναι "στρωμένη με πενηνταεύρα αλλά δεν ξέρετε να τα μαζέψετε"...

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ταξίδια

"Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια" είχε πει κάποιος Ουναμούνο και τελευταία το μότο του αυτό έγινε viral στο facebook. Η αλήθεια είναι πως και οι δύο "αρρώστιες" είναι κολλητικές (ίσως μέσω μιμιδίων που εμπνεύστηκε πριν λίγα χρόνια ο R.Dawkins) και διαδίδονται εύκολα και ακούσια τις περισσότερες φορές από τις μικρές ηλικίες εκμεταλευόμενες το οικογενειακό,φιλικό και σχολικό περιβάλλον.
Δεν νομίζω πως είμαστε η μειοψηφία εκείνοι που μεγαλώσαμε ακούγοντας πως "οι μαύροι είναι χαζοί, οι Εβραίοι είναι αδίστακτοι, οι Άγγλοι (διαιτητές κυρίως..) αδερφές, οι Γερμανοί ψυχροί και φυσικά οι Έλληνες πανέξυπνοι και αδικημένοι ". Μετά η πραγματικότητα αρχίζει σιγά σιγά να διαψεύδει όλα αυτά αλλά όντως ένας καλός τρόπος να πεισθείς είναι να γνωρίσεις από κοντά ανθρώπους, συνήθειες , καθημερινότητες.
Ένα πράγμα που μου είχε κολλήσει από μικρός ήταν πως Εβραίοι και Μουσουλμάνοι σκοτώνονται έτσι κι αλλιώς μόλις αντικρίσουν ο ένας τον άλλο. Μέχρι που πήγα στο Μαρόκο και κατάλαβα πως η -πολύ μικρότερη- εβραική κοινότητα δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα με τη μουσουλμανική - ίσα ίσα οι οικονομικές και φιλικές συναλλαγές που είχαν μου έδωσαν την εντύπωση πως ήταν προτιμητέες και από τις δύο πλευρές. Το ίδιο κατάλαβα και στο Μαυρίκιο όπου μπλεκόταν και Χριστιανοί - εκεί μάλιστα οι κάτοικοι μου φανήκαν θρησκευτικά περισσότερο αδιάφοροι.
                                                 (μια μέρα στο Μαρακές)

Στα 44 μου έχω ταξιδέψει σε 21 χώρες (Αλβανία,Ισπανία,Ιταλία,Γερμανία,Αυστρία,Γαλλία,Βρετανία,Δανία,Βέλγιο,
Ολλανδία,Φύρομ,Ισλανδία,Νορβηγία,Ουγγαρία,ΗΠΑ,Περού,Νεπάλ,Μαυρίκιο,
Ντουμπάι,Ταυλάνδη,Μαρόκο) - μεγάλο μέρος του εισοδήματός μου κατευθύνεται στα ταξίδια και αυτό εύχομαι να συμβαίνει και στο μέλλον. Μακάρι να μπορέσω να ταξιδέψω σε όλες τις χώρες του κόσμου , πολύ φοβάμαι πως τα είτε τα χρονικά περιθώρια της πεπερασμένης ύπαρξής μου δεν θα το επιτρέψουν , ή δεν θα έχω την οικονομική δυνατότητα, ή οι συνθήκες θα συνεχίσουν να είναι απαγορευτικές σε κάποια μέρη (όσα λεφτά και να έχεις δεν μπορείς να επισκεφθείς τη Β.Κορέα ας πούμε).
                                          (πεζόδρομος στην Κοπεγχάγη)
Όλα τα μέρη κάτι είχαν να μου πουν πάντως - κάποια νομίζω πως δεν θα μου έδιναν πάλι το ερέθισμα να τα ξαναεπισκεφθώ (κυρίως τα κλασσικά Δυτικοευρωπαικά κράτη) , κάποια όμως έχω σκοπό να τα δω πάλι κυρίως λόγω της φυσικής ομορφιάς τους (Ταυλάνδη,Ισλανδία).
                                                   (παιχνίδι στα χιόνια)

Ειδικά την Ισλανδία τη βάζω ένα επίπεδο επάνω από όλες τις άλλες χώρες - πήγα εκεί μες το καταχείμωνο , με χαμηλές θερμοκρασίες, σκοτάδι και πέρασα υπέροχα με την οικογένειά μου και τους αργοκίνητους κατοίκους της! Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω καλοκαίρι να πάω οδικώς.
Το τελευταίο ταξίδι μου ήταν στη Νορβηγία και τα νησιά Λοφότεν. Λεπτομέρειες προσεχώς..
Υ.Γ. Μόλις άκουσα έναν "αγανακτισμένο" Κρητικό αγρότη που ήρθε κατά δήλωση του στην Αθήνα μετά από 25 χρόνια και "ήταν αγνώριστη αφού ήταν γεμάτη με μαύρους,Πακιστανούς,Κινέζους". Φαντάζομαι το χωριό του στην Κρήτη θα μην μολύνθηκε αυτά τα 25 χρόνια και να μην επέτρεψε ούτε να μπει ούτε να βγει κανένας από αυτό αυτά τα 25 χρόνια για να μην γίνει κι αυτό αγνώριστο...