Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Ο θάνατος είναι δίπλα



Είναι αλήθεια πως δεν αντιλαμβάνεσαι την πραγματική διάσταση της τραγικότητας ενός γεγονότος αν δεν χτυπήσει την πόρτα σου. Τα ναρκωτικά ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό κάτι απόμακρο, κάτι που ήξερα μόνο από τον Μπάροουζ και το "Τζάνκι" ή από "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο". Κακό πράμα μεν αλλά αφορούσε μόνο τους άλλους.
Μέχρι που ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο και σου λένε ψυχρά πως ο πρώτος ξάδελφός σου βρέθηκε νεκρός σε ένα ξενοδοχείο στην Ομόνοια μετά από χρήση πρέζας. Το πως έφτασε ως εκεί είναι μια ιστορία χρόνων με ενόχους όχι μόνο τον ίδιο - σημασία τώρα έχει το αποτέλεσμα που δυστυχώς είναι το μοναδικό μη αναστρέψιμο σε αυτόν τον κόσμο.
Ο Δημήτρης στα 37 του πρόλαβε να χαρεί λίγα - ίσως κάποιες στιγμές απόλαυσης σε μια άλλη διάσταση που ειλικρινά δεν θέλω να νοιώσω ποτέ. Αυτά που έχασε όμως ήταν σίγουρα περισσότερα. Δεν μπόρεσε να ταξιδέψει, δεν μπόρεσε να ερωτευθεί, δεν μπόρεσε να απολαύσει το σεξ, δεν ένοιωσε τη χαρά της οικογένειας, δεν κατάλαβε την ευτυχία της φιλίας, δεν μπόρεσε να κάνει ούτε  ένα καλό ξενύχτι στα μπουζούκια που όλοι έχουμε να θυμόμαστε, ούτε να σκάσει στο φαγητό και να μην μπορεί να κοιμηθεί έπειτα. Τα θυσίασε όλα αυτά άθελά του κυνηγώντας για χρόνια τη δόση του.
Από μικρός είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως στη ζωή δεν θα αρνηθώ να δοκιμάσω τα πάντα εκτός από ελάχιστα. Ένα από αυτά ήταν τα ναρκωτικά (ένα άλλο να μην σκοτώσω άνθρωπο και ένα τρίτο που δεν το λέω) και είμαι σίγουρος πως θα το τηρήσω 100% μετά από την εμπειρία που έζησα με τον θάνατο του Δημήτρη. Προσπάθησα σε αυτό το σοκ να έχει συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος (ειδικά νέα παιδιά - ακόμη και τα παιδιά μου) - νομίζω πως είναι το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τους αποτρέψω από τέτοιου είδους "πειράματα" στη ζωή τους βλέποντας τον πόνο που προκαλούν. Ας είναι μια ελάχιστη βοήθεια που πρόσφερε ο Δημήτρης με το θάνατό του...

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Οι σειρές που μπαίνουν στη ζωή μας

Ουσιαστικά η πρώτη τηλεοπτική σειρά που παρακολούθησα με πάθος ήταν το "Lost". Περίμενα πως και πως να βγει το επεισόδιο στην Αμερική για να το "κατεβάσω" κάθε Τρίτη πρωί-πρωί. Το "Lost" ήταν μοναδικό γιατί ουσιαστικά ήταν ένα τεράστιο πάζλ έξι κύκλων που το συμπλήρωνες κομμάτι-κομμάτι για έξι χρόνια. Οι δημιουργοί του σε έκαναν τόσο απλά να πιστεύεις τα πάντα και αυτό ήταν η μεγάλη τους επιτυχία. Το καλοκαίρι που μας πέρασε έκανα το πείραμα να ξαναδώ την συγκεκριμένη σειρά- πιο πολύ γιατί ήθελα κάτι ανάλαφρο το βράδυ πριν κοιμηθώ. Περιττό να αναφέρω πως πέρα από τους τρεις πρώτους κύκλους, το υπόλοιπο κομμάτι άγγιζε ακόμη και τα όρια της γελειότητας! Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες για τα σεναριακά ατοπήματα-που τότε ούτε καν να τα φανταστώ- αφού νομίζω πως το ουσιαστικό συμπέρασμα είναι πως έχουμε δει τόσες καλές σειρές από τότε, που οι απαιτήσεις για να τις παρακολουθήσεις ως το τέλος έχουν μεγιστοποιηθεί.
Κάποιος έγραψε πρόσφατα πως οι σειρές είναι η λογοτεχνία του σήμερα και ίσως να έχει και κάποιο δίκιο. Το στήσιμο των χαρακτήρων δεν έχει την πίεση του δίωρου μιας ταινίας αλλά μπορεί να εξελιχθεί όπως στη λογοτεχνία, ενώ η τεχνολογία μαζί με τα δυνατά σενάρια βγάζουν πραγματικά αριστουργήματα που σε μερικά χρόνια μπορεί να θεωρηθούν κλασσικά.
Θα προσπαθήσω να θυμηθώ μερικά από αυτά αλλά πρώτα θα αριθμήσω μερικά που ξεκίνησαν με πολύ καλές προοπτικές αλλά από ένα σημείο και μετά η ώρα -και τα επεισόδια!- δεν περνούσε με τίποτε (οι απαιτήσεις που λέγαμε...). Ήταν σίγουρα το Taboo, το Borderliner (αστυνομικοσκανδιναυικό-ό,τι πρέπει δηλαδή αλλά...) οι τελευταίοι κύκλοι του "24" που θυμάμαι χαρακτηριστικά. Σε αυτή την κατηγορία θα απογοητεύσω πολλούς βάζοντας και το "Casa de pappel" που είχε όλες τις σεναριακές προοπτικές για κάτι μοναδικό, αλλά κατέληξε σε μια μεγαλοπρεπή αριστερίστικη μπαρούφα (είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά από το χτίσιμο του χαρακτήρα της μάνας της επικεφαλής της αστυνομίας αλλά έκανα την παλαβή στο μυαλό μου...).
Το τι έχουν δει τα μάτια μας τόσα χρόνια αν καθήσεις και το σκεφθείς σε πιάνουν τύψεις για τις ώρες που αφιέρωσες (δεν λέω "έχασες"!) μποροστά σε μια οθόνη: Με ένα γρήγορο σκανάρισμα θυμάμαι το Homeland (οι πρώτοι κύκλοι μοναδικοί αλλά στο τέλος δεν αντέχεται), το Game of thrones φυσικά,το House of cards που μας βάζει για πρώτη φορά τόσο βαθιά στην έννοια της πολιτικής, το Sherlock, το Young Pope (που είναι ο δευτερος κύκλος γμτ;), o πρώτος κύκλος του True Detective, ο λατρεμένος Dexter, και οι τρεις κύκλοι του Narcos, το Stranger things (που δεν είναι και κανα αριστούργημα αλλά πρέπει να το δούμε...),το Prison Break χωρίς ενοχές, το εξαιρετικό για την ατμόσφαιρα της ναζιστικής Αμερικής The man in the high Castle, το αλλόκοτο Sinner, το ισλανδικό Trapped που για κάποιον που έχει ταξιδέψει εκεί αποδίδει μοναδικά την ιδιαίτερη καθημερινότητα, το ισραηλινό Fauda , το γερμανικό Dark και το Ozark όπου ο δεύτερος κύκλος παραδόξως είναι ανώτερος του πρώτου.
Για το τέλος κράτησα τις τρεις καλύτερες κατά τη γνώμη μου. Κοινό χαρακτηριστικό τους ο ρεαλισμός τόσο στην πλοκή όσο -κυρίως- στους χαρακτήρες και τους διαλόγους. Είναι το Fargo (ειδικά οι δύο πρώτοι κύκλοι) , το Breaking Bad και το prequel αυτού Better call Saul.
H τελευταία νομίζω πως κατάφερε να ξεπεράσει σε ποιότητα ακόμη και τη μεγάλη επιτυχία του Breaking Bad, και σήμερα που είδα το τελευταίο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου είμαι σίγουρος πως είναι ό,τι πιο ολοκληρωμένο παίζεται αυτή τη στιγμή. Αργό ίσως αρκετές φορές για τους αμύητους, αλλά υπερβολικά έξυπνο(οι πλάκες του Saul με τον φίλο του και την Κim είναι πραγματικά βγαλμένες από το πεζοδρόμιο της ζωής), με χιούμορ που διαχέεται ακόμη και σε σκληρές σκηνές, με χαρακτήρες που λες πως κάπου δίπλα σου πρέπει να ζουν. Εδώ νομίζω αξίζει να πω πως ο Jimmy ταιριάζει πιο πολύ να είναι κάποιος Έλληνας παρά ο Αμερικάνος που έχουμε στο μυαλό μας. Είναι αυτός που θα βρει τη λύση προτιμώντας αν και δικηγόρος τον πλάγιο από τον νόμιμο τρόπο, εκείνος που θα πιστέψει στην οικογένεια και τους φίλους αν και τον πουλάνε, είναι ο παρεξηγημένος  "έλα μωρέ τώρα" που συναντάμε συχνά στη χώρα μας.
Κάθε ατάκα, κάθε σκηνή είναι μοναδική .Ο Mike είναι ο κακοποιός που θα μπορούσε να είναι άριστος σκακιστής και παίρνει μέρος σε μοναδικές σκηνές που τον οδηγούν σαν να ακολουθεί έναν μαθηματικό τύπο στις υπηρεσίες του Gus.
Νομίζω πως σεναριακά είναι ό,τι πιο άψογο έχει παιχτεί ποτέ - το καταλαβαίνεις καλύτερα βλέποντάς το δεύτερη και τρίτη φορά. Εξαλλου είναι το μόνο που μας απομένει μέχρι να δούμε τον πέμπτο κύκλο....

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Αναποδιές

Δεν πιστεύω σε Θεούς, δεν πιστεύω στα ζώδια, δεν μιστεύω στο "μάτι", δεν πιστεύω στο κάρμα - η μόνη μου πίστη είναι η επιστήμη και έτσι προσπαθώ να λύσω ο,τιδήποτε μου στέκεται εμπόδιο ή δεν καταλαβαίνω.
Είναι κάποιες μέρες όμως που ό,τι έχει να κάνει με μένα πάει στραβά: στη δουλειά (από τις σχέσεις με τους υπαλλήλους μέχρι τις προμήθειες και την ποσότητα της δουλειάς), στις προσωπικές -οικογενειακές κυρίως- συναναστροφές (ακόμη και με τα παιδιά μου που σπάνια έχει συμβεί να "ηλεκτρισθούμε") , στις επενδύσεις που τυχαίνει να έχω κάνει κατά καιρούς ή και σε θέματα υγείας (τέσσερα ράμματα στο κεφάλι...).
Οπότε ακόμη και ένας λογικός άνθρωπος όπως θέλω να πιστεύω πως είμαι, μπαίνει άθελά του στον πειρασμό της μη λογικής ερμηνείας. Εκπέμπω μήπως κάποια "αρνητική ενέργεια" αυτές τις μέρες, όλοι και όλα συνωμοτούν εναντίον μου, ο Ερμής πήρε ανάστροφες (ή κάπως έτσι τελοσπάντων..) ή με μάτιασαν οι οχτροί μου;
Κάποιες στιγμές ζηλεύω εκείνους που σε αντίστοιχη περίπτωση θα πήγαιναν να ανάψουν ένα κεράκι στην εκκλησία ή θα έκαναν μια ειλικρινή προσευχή μετάνοιας στο Θεό τους, για τα όποια κρίματα νομίζουν πως έπραξαν και τιμωρούνται για αυτά. Είμαι σίγουρος πως η πλάνη τους θα τους κάνει το λιγότερο να νοιώσουν καλύτερα.
Όμως αφού δεν ανήκω συνειδητά εδώ και χρόνια σε αυτήν την κατηγορία ψάχνω να βρω τρόπους να ξεφύγω από την δίνη αυτή. Και δυστυχώς για μένα οι παραδοσιακοί τρόποι (διάβασμα,μουσική ,αθλητισμός κλπ) δεν πιάνουν τόπο. Οπότε για να ξεχαστώ κάνω κάτι που δεν είμαι και πολύ οπαδός - το ρίχνω στη δουλειά! Εδώ και μερικές ώρες έχω μαζέψει γύρω στα 50 κιλά κεράσια, έχω καθαρίσει το σπίτι, έχω βάλει πλυντήρια,πότισα τα δέντρα και τα λουλούδια μου, μέχρι και κάτι χαρτιά που έπρεπε να στείλω σε μια υπηρεσία και περίμεναν εδώ και μήνες τα μάζεψα για να φύγουν αύριο.
Θα είμαι καλύτερα αργότερα; Δεν το ξέρω ακόμη αλλά η προσπάθειά μου είχε να κάνει με τούτον τον κόσμο!

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Οι ταινίες της χρονιάς

Οσκαρικές μέρες έρχονται , ας κάνω και μια σύντομη ανασκόπηση των φετινών ταινιών που έχω προλάβει να δώ. Είναι γνωστή στους γνωστούς μου η αδυναμία που έχω στον κινηματογράφο - κάποιες στιγμές του χρόνου μπορεί να εξελιχθεί σε πάθος μάλιστα.
Α.Οι καλύτερες ταινίες λοιπόν για φέτος:
1.Lucky

Μόνο και μόνο από το στυλ - διάλογοι ανθρώπινοι, απλοί φαινομενικά χαρακτήρες, σενάριο χωρίς εκπλήξεις αλλά που σε κρατάει μέχρι το τέλος σαν την καλύτερη περιπέτεια,αργός ρυθμός - αξίζει την πρωτιά. Όλα αυτά σε συνδιασμό με τις υπέροχες ερμηνείες την βάζουν στην κατηγορία των ταινιών που όταν δεν είμαι καλά , μπορεί να δω ένα τυχαίο δεκάλεπτο τους, μόνο και μόνο για να μου φτιάξουν τη διάθεση.
2.Paterson
Ακόμη και η χειρότερη ταινία του Τζάρμους θα είναι πάντα στις καλύτερες της χρονιάς. Πόσο μάλλον τούτη εδώ που είναι και από τις καλύτερές του. Ένας ποιητής-οδηγός λεωφορείου δίνει μαθήματα διαχείρισης ανθρώπινων σχέσεων. Οι διάλογοι με το κοριτσάκι που γράφει ποίηση και με τον Γιαπωνέζο στο παγκάκι , σε κάνουν να μην θες να τελειώσει ποτέ.
3. Η άλλη όψη της ελπίδας

Το μεταναστευτικό είναι ένα θέμα που μπορεί να γίνει "πιασάρικο" σε κόσμο -σαν τους Έλληνες ας πούμε- που δεν έχουν καμμιά κουλτούρα ανοχής στη διαφορετικότητα αλλά "πρέπει" να δείχνουν αντιρατσιστές γιατί η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς τους το επιβάλλει. Εδώ ο σκηνοθέτης φτιάχνει μια υπέροχη ιστορία χωρίς μελοδραματισμούς, κυνική όσο χρειάζεται και με αλατοπίπερο το σουρεαλιστικό του χιούμορ. Αποτέλεσμα και να ευχαριστηθείς ένα έργο τέχνης και να συμπαθήσεις τους μετανάστες.
4 Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπιγκ,στο Μιζούρι
Αγαπημένος Αμερικάνικος Νότος - με γραφικές φιγούρες ρατσιστών μπάτσων και διαλόγους που σπάνε κόκκαλα με το ρεαλισμό και το χιούμορ τους. Αν προσθέσεις και ένα ευαίσθητο θέμα που το χειρίζεται άριστα με την ερμηνεία της η πρωταγωνίστρια, την βάζεις σε μια κατηγορία ταινιών που με τα χρόνια μπορεί να χαρακτηριστεί κλασσική.
5. Η θυσία του Ιερού Ελαφιού
Η ικανότητα του Λάνθιμου να περνά μέσα σε μια κανονική ροή ιστορίας, την εντύπωση πως το παράλογο είναι φυσιολογικό , τον κάνει πλέον αναγνωρίσιμο αλλά και μοναδικό. Και σε αυτή τη δημιουργία του το πετυχαίνει τόσο εύστοχα και απλά -βοηθούμενος και από υπέροχους ερμηνευτές-, που βάζει την ταινία αυτή στις καλύτερες της χρονιάς μόνο και μόνο για αυτό.
6.Χωρίς αγάπη
Η σχέση χωρισμένων γονέων και παιδιού δεν είναι εύκολο να διαχειρισθεί στην πραγματική ζωή- πόσο μάλλον στον κινηματογράφο όπου μπορεί εύκολα να περάσει στο επίπεδο της γελοιότητας για κάποιον που καταλαβαίνει. Κι όμως αυτή η ταινία αγγίζει το θέμα ψυχρά - όπως τα μάτια του παιδιού όταν εξαφανίζεται. Και καταφέρνει και να συγκινήσει και να προβληματίσει με μεγάλη επιτυχία.
7.Τρέξε

Έξυπνο, ανατρεπτικό, με αγωνία και καλές ερμηνείες. Δεν την ξεχνάς εύκολα.
8.Hell or high water
Αν πρέπει να μπει μια "περιπέτεια" ή "αστυνομική ταινία" μέσα στις επιλογές μου, σίγουρα θα είναι αυτή. Δεν είναι απλά κάτι τέτοιο όμως - είναι η ματιά στη σημερινή άγρια Δύση,είναι ο Μπρίτζες που του ταιριάζουν γάντι τέτοιοι ρόλοι,είναι η κάντρυ μουσική,είναι η ατμόσφαιρα που σε καθηλώνουν μέχρι το τέλος. Δεν πολυδιαφημίστηκε αλλά είναι must.

Στην ενδεκάδα νομίζω πως θα μπουν σφήνα και τρεις ταινίες που δεν έχω δει ακόμη- "Να με φωνάζεις με το όνομά σου" ,"η πιο σκοτεινή ώρα" και το "Florida Project". Ίδωμεν κρατώντας πάντως και μικρό καλάθι. (από το τρέιλερ νομίζω πάντως πως η πολυαναμενόμενη "Μορφή του νερού" θα είναι πατάτα ολκής.)

Β. Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις

1. Mother
Κακές ερμηνείες,κακό σενάριο , δηθενιές από έναν καλό σκηνοθέτη που είχε δείξει πολύ καλά στοιχεία.
2.Wonder Wheel
Ο αγαπημένος Γούντυ έκανε μια άνευρη,χωρίς χιούμορ, βαρετή ταινία. Ας ελπίσω πως είναι παρένθεση γιατί παρά τα χρονάκια του μπορεί να δώσει πολλά ακόμη.
3.Raw
Μόνο η πρώτη σκηνή αξίζει. Τάχα ταινία τρόμου με σεναριακά άλματα που απαυθύνονται σε νοημοσύνη 3χρονου. Μακριά.
4.Σιωπή
Απογοήτευση κυρίως γιατί άλλο περιμενεις και άλλο βλέπεις - ειδικά από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη.
5.Nocturnal animals
Σεναριακά ξεκινά έξυπνα, έχει και αγωνία - μετά από λίγο παρακαλάς να τελειώσει.
6. Αόρατη κλωστή
Τη βάζω τελευταία αλλά μπορεί να πάρει άνετα το βραβείο της μεγαλύτερης πατάτας της χρονιάς - ήμουν ο πρώτος που αποχώρησε από την αίθουσα αφού άντεξα 1ωρα και ένα τέταρτο περιμένοντας να γίνει κάτι (είμαι σίγουρος πως ακολούθησαν κι άλλοι). Τι να την κάνω την ωραία ερμηνεία σε μια ταινία που δεν έχει τίποτε να πεί;

Γ.Έτσι κι έτσι

1.Blade Runner
Ευχάριστη, με ωραία εφέ αλλά μέχρι εκεί
2.Δουνκέρκη
Ουσιαστικά μια αποτύπωση ιστορικών γεγονότων, ένα καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ και τίποτε άλλο
3.Ladybird
Δεν είναι άσχημη η ταινία,όμως έχουμε ξαναδεί έφηβες που βγαίνουν στην πραγματική ζωή με καλύτερο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Αυτά και έρχονται και οι καλύτερες σειρές...

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Αριστεροδέξιος συντηρητισμός

Χρόνια τώρα η χώρα μένει στάσιμη ακολουθώντας ένα εκκρεμές που πότε γέρνει δεξιά πότε αριστερά, αλλά πάντα είναι συντηρητικό. Ελάχιστες τομές έχουμε δει που να αλλάζουν πραγματικά τη δομή διακυβέρνησης και αυτές γίνανε περισσότερο με την πίεση της χρεωκοπίας παρά επειδή κάποιος -δεξιός ή αριστερός- ήθελε να αλλάξει κάτι. Η αριστερή σημερινή κυβέρνηση μπορεί να είναι η πλέον άσχετη και ανίκανη της Μεταπολίτευσης αλλά είχε την τύχη με το μέρος της (τιμή πετρελαίου, τουρισμός λόγω της αστάθειας σε ανταγωνιστικές περιοχές, μεγάλη ρευστότητα στη μεσαία τάξη παγκοσμίως) που σε συνδυασμό με την εύνοια των δανειστών κράτησαν όρθια τη χώρα. Αυτή η τύχη δεν είναι σίγουρο πως θα μας ακολουθεί για πάντα (ήδη το μίνι κραχ στα χρηματιστήρια είναι άσχημος οιωνός) , οπότε η όποια ικανότητα διαχείρησης της κατάστασης από την επόμενη (δεξιά) κυβέρνηση να μη σταθεί ικανή να αποφευχθεί η κατάρευση. Αν ο Κ.Μητσοτάκης δεν το δει αυτό και πάει με τα νερά -όπως δυστυχώς δείχνει τελευταία- των στελεχών και ψηφοφόρων που απλά περιμένουν να αρπάξουν την κρατική κουτάλα ξανά, είναι πολύ πιθανό η χώρα να σκάσει στα χέρια του.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Οι παρέες μου στα 44

Στα 44 σου η μοναξιά μπορεί να είναι μια καλή επιλογή για κάποιες ώρες της ημέρας. Όταν μιλάς , συναναστρέφεσαι , "βγαίνεις" η επιλογή σου επίσης πρέπει να είναι συνειδητή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι παρέες επιβάλλονται μάλλον από την καθημερινότητα - στο σχολείο οι συμμαθητές, στο στρατό οι φαντάροι, στο πανεπιστήμιο οι συμφοιτητές κ.ο.κ με κοινό χαρακτηριστικό την ηλικιακή ταύτιση.
Σήμερα συνειδητοποίσα κάτι παράδοξο όμως: Οι συνομήλικοί μου με κάνουν και πλήττω. Δεν έχουν καμμία έκπληξη να μου παρουσιάσουν εδώ και χρόνια, ξέρω σε τι Θεό πιστεύουν , τι ομάδα υποστηρίζουν , σε ποια μεριά του πολιτικού φάσματος τοποθετούνται- και τίποτε δεν πρόκειται από όλα αυτά να αλλάξει. Συμβιβασμένοι στη μιζέρια, ανίκανοι να αλλάξουν την καθημερινότητά τους με απώτερο σκοπό της ζωής πλέον μια καλή σύνταξη. Να τους κάνω παρέα μόνο για να θυμόμαστε τι καλά που περνούσαμε κάποτε, είναι πλέον σπατάλη χρόνου.(με φοβίζει από την άλλη πως και εκείνοι μπορεί να σκέφτονται έτσι για μένα...)
Η διαφορά τους με τους 80ρηδες είναι μόνο πως στους τελευταίους θα βρω μεγαλύτερο ποσοστό εκείνων που έχουν στόχους για την - λιγοστή- ζωή τους ή εκείνων που έχουν κάτι να με διδάξουν. Είναι αυτοί που κοιμούνται ελάχιστα, που ψάχνουν να μάθουν κάτι καινούριο κάθε μέρα - και τεχνολογικά φυσικά-, που δεν έχουν προκαταλήψεις (ούτε ιδεολογικές πλέον), που σέβονται τη ζωή , που αγαπούν πραγματικά και όχι συμφεροντολογικά, που προσπαθούν να δημιουργήσουν, που δεν ωραιοποιούν το παρελθόν, που εκτιμούν το παρόν, που δεν μετάνοιωσαν για τις "αμαρτίες" τους, που πιστεύουν πως δεν θα πεθάνουν ποτέ. Αν μη τι άλλο ένα ενδιαφέρον θα βρεις σε αυτούς.
Και είναι και οι νέοι. Τους κατηγορούν πως είναι ράθυμοι, παιδιά του υπολογιστή, πως δεν παίζουν στις αλάνες, πως προτιμούν τα βιντεοπαιχνίδια από τα τόξα και τα βέλη (μήπως επειδή έχουν περισσότερο ενδιαφέρον;), πως είναι ακοινώνητοι και αγενείς (επειδή μάλλον δεν φιλάνε το χέρι του παππά στο δρόμο όπως η δικιά μου γενιά), πως δεν έχουν ενδιαφέροντα. Κι όμως αυτά τα παιδιά που μισούν τα αρχαία έχουν μια φοβερή ικανότητα να λαμβάνουν και να επεξεργάζονται την άπειρη πληροφορία που τους παρέχεται σήμερα και να την χρησιμοποιούν για τα ενδιαφέροντά τους. Κόντρα σε ένα άθλιο σχολείο με γερασμένους δασκάλους, που επιμένει να τους μάθει νεκρές γλώσσες ή λάθος ιστορία , τα παιδιά αυτά κάνουν μια σιωπηλή επανάσταση ανοργάνωτα χρησιμοποιώντας το δικό τους κώδικα επικοινωνίας με ένα χιούμορ ιδιαίτερο.
Όσο μπορώ προσπαθώ να τα συναναστρέφομαι - αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον να συγκρίνω την καθημερινότητά τους στον ίδιο τόπο,  με τα αντίστοιχα δικά μου χρόνια που σκεφτόμαστε μόνο το ποδόσφαιρο. Και εκεί που δεν το περιμένεις μαθαίνεις πως ο 17ρης ξέρει απ΄έξω κι ανακατωτά τον David Lynch και έχει δει ήδη το Breaking Bad. Άντε τώρα να του κινήσει το ενδιαφέρον η Οδύσσεια...
Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως περνώντας τα χρόνια αρχίσουν να με σνομπάρουν ("τι να καταλάβει τώρα ο γέρος" - τι επιμένει να έρχεται μαζί μας για μπάσκετ κλπ) - αν δεν το κάνουν ήδη πίσω από την πλάτη μου. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως όσο μπορώ θα προσπαθώ να τους καταλαβαίνω και να τους ακολουθώ - σήμερα ας πούμε έχω σχεδιάσει με τον δεκάχρονο γιό μου να μου μάθει το Minecraft στο Playstation , και με την 12χρονη κόρη μου να ανεβάσουμε την πρώτη φωτογραφία στο Instangram. Αν δεν με πάρουν στο ψιλό θα το θεωρήσω επιτυχία...

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Στο πάρκιγκ

Πριν λίγες μέρες κα ενώ είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει,μόλις άφησα το αυτοκίνητό μου στο Δημοτικό πάρκιγκ στα Γιάννενα, μου πετάγεται μπροστά μου ένας -καλοστεκούμενος και περιποιημένος- κύριος γύρω στα 70 και μου ζητά λίγα ευρώ για να βγάλει τη μέρα όπως μου είπε. Με τον τρόπο που έγιναν όλα το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου είναι πως ο άνθρωπος αυτός πρώτα ήλεγξε αν ήμουν κάποιος γνωστός προφανώς επειδή ντρεπόταν για αυτό που έκανε.Ενστικτωδώς απομακρύνομαι (δεν έχει σημασία αν έδωσα κάτι ή όχι) σκεπτόμενος: Θέλουμε μια κοινωνία όπου οι αδύναμοι (είτε από ατυχία στη ζωή, είτε από επιλογή) θα εξαρτώνται για την επιβίωση τους από την ελεημοσύνη κάποιων που μπορεί να τους κουνήσουν και το δάχτυλο αν τους βοηθήσουν , ή μια κοινωνία που θα έχει φτιάξει τις προυποθέσεις να μην ζητά κανένας την βοήθεια κανενός τουλάχιστον για τα αυτονόητα στη ζωή;
(και αυτό είναι το σχόλιό μου για το χθεσινό "κοινωνικό μέρισμα" του χουβαρντά μας πρωθυπουργού ).